Brandweer post Soesterberg verliest door het overlijden van Adrie Ket een icoon. Hij begon zijn brandweercarrière op 1 september 1982 bij de gemeentelijke brandweer Soesterberg. Eerst als aspirant-manschap en hij heeft zich in de jaren erna opgewerkt tot bevelvoerder in de rang van brandmeester.

Adrie vervulde naast bevelvoerder ook de rol van manschap en chauffeur tot 2020. Hij was een brandweerman in hart en nieren en bij nacht en ontij beschikbaar en altijd ten dienste van de burgerbevolking. In 2018 is hij benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

De grote betrokkenheid bij de brandweer stopte niet na 2020. Post Soesterberg beschikt over de regionale taak ,klein logistiek’. Tot een maand geleden rukte hij nog mee uit bij grote en kleine incidenten om de collega’s te voorzien van koffie, soep en koek bij langdurige inzetten! Daarnaast was hij betrokken bij de projectgroep voor de vervanging van het bestaande logistieke voertuig. In deze rol voelde Adrie zich prima op zijn plek en bleef betrokken bij de post en de inzetten. Liefdevol noemde hij het voertuig de ,koekiebus’.

Naast de brandweer was Adrie jarenlang een vaste waarde binnen de brandweervereniging, als lid van het bestuur en als actief verenigingslid. Het mede organiseren van (brandweer) evenementen, feestjes en uitjes was hem niet vreemd. Betrokken was hij ook bij de open dagen, niet alleen in Soesterberg maar ook in Soest. Adrie verzorgde dan ook steevast voor de geluidsinstallatie en belichting. Hij verzorgde tevens de inkopen van de bar en stond na de oefenavonden hier ook achter en voorzag de collega’s eens in de zoveel tijd van een broodje worst, hamburger en zijn geliefde frikandel met uitjes.

Nog maar kort was Adrie met pensioen. Hij was werkzaam bij Abrona Huis ter Heide. Hier was hij verantwoordelijk voor de BHV trainingen en de veiligheid van de bewoners. Na zijn pensionering heeft hij actief nog diverse keren brandweeractiviteiten georganiseerd op deze locatie.

Adrie was een sociaal en dienstbaar persoon met een heel groot hart voor de brandweer en de samenleving. Wat overblijft zijn mooie herinneringen en vele anekdotes.

Werken bij de brandweer brengt actie, uitdaging en afwisseling in je leven. Je staat klaar voor je buren en je dorp. Samen met je brandweercollega’s sta je altijd klaar en maak je het verschil.

Ben je benieuwd, laat het ons zo snel mogelijk weten! Wij kijken uit om kennis met je te maken!

Mario is eigenlijk al langer in dienst bij brandweer Soest, in januari/februari van 2008 mocht hij immers al meelopen met de oefenavonden. De opleiding startte pas in Oktober, dus toen zijn de dienstjaren pas begonnen met tellen. Vanaf moment 1 kreeg hij wel de pieper maar mocht hij nog niet mee op de uitruk, pas toen hij zijn opleiding brand klaar had, mocht het wel. Vanaf het begin heeft Mario in de verschillende commissies gezeten, waar wij hem als vereniging ook dankbaar voor zijn! Bar commissie, evenement commissie, sport commissie, bestuur, een manusje van alles.

De tijd van de opleiding kan hij zich nog goed herinneren, zo weet hij nog precies met wie hij in de klas zat, en wie de instructeurs waren van de verschillende delen van de opleiding (brand, thv, ogs), hij zat in de eerste klas van de toen vernieuwde opleiding. Ook was de aanstellingskeuring in die tijd anders dan hij nu is, zo moest Mario de slangentoren in, touw klimmen, opdrukken, dat soort oefeningen. Waar hij natuurlijk prima door heen is gekomen.

Na zijn opleiding als manschap is Mario de opleiding als bediener van de hoogwerker geworden, dat doet hij nu al een jaar of 8 a 9. En vanaf moment 1 dat Mario bij de brandweer zit heeft hij chauffeur willen worden, inmiddels is hij dat ook al bijna 6 jaar weer. In die tijd waren er nog wel regels aan, beschikbaarheid op de dag, dat had hij toen ook, dus na een gesprek van een riante 3 minuten kon hij beginnen aan de opleiding.

Uitrukken die hem bij gebleven zijn, de brand op de Bosstraat, een rietenkap waar Mario met 2 andere collega’s de binnen inzet uitvoerde. Hij weet zelfs nog wie de warmtebeeldcamera en de wie de koevoet vast hadden. Soms gaat het ook bijna mis, en dan ben je blij met Mario als een collega, als de dak-nok aan het inknikken is, en hij de collega dan adequaat mee naar buiten weet te nemen, petje af. Of dat een collega zijn handschoenen is vergeten aan te doen, en net zo snel als die binnen staat, ook weer buiten staat. 1 van de mindere uitrukken was voor het opbouwen van licht op de Beetzlaan waar een persoon al een paar weken lag, overleden. Een leuke uitruk die hij nog weet te herinneren is dat een collega zijn helm is vergeten, en zijn ademlucht probeert aan te koppelen. Het was allemaal buiten dus niets aan de hand, dat geeft hem nog steeds een glimlach op zijn gezicht.

Op naar de volgende 11,5 jaar Mario, en dank voor de afgelopen 13,5 jaar!

Edgar weet zijn eerste uitruk nog vrij goed, auto tegen een klein boompje op de Koninginnelaan, maar al snel komt hij bij zijn eerste echte uitruk, dat was op de Koningsweg bij Advisie voor, waarbij een auto de blauwe paal eruit heeft gereden. En dat Edgar dingen goed weet te onthouden blijkt wel uit het feit dat hij zo wist dat Jeroen de chauffeur was en Mark de bevelvoerder. Ook wie de manschappen waren wist hij nog, en dat hij als enige nog in actieve dienst is van brandweer Soest.

Andere uitrukken die indruk op Edgar hebben gemaakt is de grote brand op de Molenstraat, bij het kinderdagverblijf. Of de brand op de bosstraat waar Edgar en collega goed weg kwamen toen de zolder op begeven stond, instorten van het dak. De woning is behouden, er is goed werk geleverd, zolder is wel naar beneden gekomen. En de oog voor mens en spullen heeft Edgar ook, bij het betreden van de zolder, via een vlizotrap, in de kinderkamer lag een camera, deze netjes in de kast gelegd. Ook de brand op nieuwjaarsnacht op de Birkstraat staat hem bij. Dit was een rietenkap welke door een vuurpijl in de brand was gegaan, hij stond binnen, en vanaf de hoogwerker buiten werd de blussing ingezet, de dak-delen vlogen ze om de oren. Ook buiten de regio weet hij nog wel een incident dat hem is bijgebleven, een brand in een bibliotheek/houthandel in Huizen met allemaal luxe villa’s er omheen, dat hij door wel 7 tuinen is gegaan met de motorkettingzaag om maar ruimte te maken. Lange uitrukken maakt hij graag van het begin tot het einde mee. Zo ook de inzet op de Deurnese Peel, ‘ook leuk’ in zijn woorden. Niet alle grote uitrukken maakt hij mee, bij de Kwantum (Soesterberg) was hij ziek, en bij de brand achter de Avia was hij op vakantie. Of dat Edgar tijdens de verjaardag van zijn zoon een duif uit de boom moet halen, het is hem allemaal bij gebleven.

Dat het soms snel gaat bij de brandweer blijkt uit het feit dat Edgar s’avonds/s’nachts geregeld op zijn sokken aankomt, schoenen vergeten. Of dat hij zijn telefoon thuis laat liggen, en dan wordt zijn vrouw weer door een onbekend nummer gebeld, een telefoon die Edgar dan ergens weet te lenen. Ook was hij bij de laatste keer dat we nog in Zweden aan het oefenen waren, een mooie trainingsweek was dat! En niet alleen binnen Soest kunnen we op Edgar zijn inzet rekenen, op de dag is hij geregeld inzetbaar in de gemeente Breukelen, ja dat is de post waar ze grotendeels met de fiets naar de kazerne gaan!

Op naar de volgende 12,5 jaar Edgar, bedankt voor de afgelopen 12,5 jaar!

Johan heeft een leuke tijd gehad tijdens zijn opleiding, hij zat in de klas met Soester collega’s Tobi, Oswald en Egard, wat de opleiding leuker maakt dat je dit kan doen met je eigen collega’s, kun je nog eens extra met elkaar sparren. Na de opleiding kon Johan al vrij snel mee met de bronpomp en opstappen als extra man op de hoogwerker. Daar is het niet bij gebleven, niet alleen het mee uitrukken op de voertuigen sprak Johan aan, ook het zelf uitrukken op de voertuigen, dus Johan is gestart met de opleiding voor chauffeur, en dit doet hij nu al een ruim aantal jaar.

De vraag van Johan zijn eerste uitruk kan niet onbreken, die weet hij nog wel, dat was het handbal veld bij de Birkt dat daar een goal in de brand stond. De mindere uitrukken waren toch wel de aanrijdingen op het spoor waar de brandweer in de begin tijd van Johan zijn carriere nog naar uitrukte. Welke uitrukken hebben dan de meeste indruk op Johan gemaakt. Daar hoefde hij niet lang over na te denken, dat zijn er een paar geweest. Denk aan een brand dat de kelderkast onder de trap is uitgebrand, dat viel hem op hoe heet het kan worden, de woonkamer vol van de rook, compleet op de tast werken, hier komt de opleiding van hem weer van pas, in de opleiding oefen je dit behoorlijk, 1 van de fundamenten kwa doen van een brandweerman, jezelf verplaatsen op de tast. Dan herinnert hij zich ook een rietenkap brand op nieuwjaarsochtend, dat daar nog 1 of 2 leermomenten uitgehaald kunnen worden, Johan met collega nog binnen in het brandende object, terwijl er buiten volle bakken water naar binnen worden gespoten, niet het meest ideale scenario. En dan de stormschade uitrukken, die zijn hem ook zekers bij gebleven. De valwind bij Leersum, iedereen herinnert die zich nog wel, veel hoogwerkers uit de complete regio zijn daar naartoe opgeroepen. De rotonde waar ze af moesten slaan was met een hek afgezet voor niet-brandweer, eenmaal door het hek stonden de mensen in het gebied aan de straat te klappen voor je, 8 uur zijn ze daar bezig geweest, en om 01.30 s’ nachts stonden de mensen nog steeds te klappen, maar niet alleen dat, de bewoners hadden kaasplankjes gemaakt, stonden klaar met blikjes limonade. Dat soort momenten dat je het verschil kan maken voor de bewoners, die momenten zijn Johan bijgebleven. Maar sowieso de stormdagen blijven hem bij, het zijn pittige lange dagen, maar hij kan daar wel het verschil maken, en dat is leuk om te mogen doen. De laatste uitruk die hem is bijgebleven is wateroverlast, en dan specifiek dat de Sleutel (onder de kerk) vol is gelopen. Het kwaad was daar al geschied maar je kan toch je steentje bijdragen door te starten met het leegpompen van de boel.

Johan, dank voor de 12,5 jaar bij de brandweer Soest, en we zouden zeggen op naar de volgende 12,5 jaar!